Home Veiligheid Algemene informatie over valbeveiliging en veiligheidssystemen

Algemene informatie over valbeveiliging en veiligheidssystemen

Bouw- en onderhoudswerkzaamheden aan het dak zijn gevaarlijk en vereisen de installatie van een valbeveiligingssysteem vanaf een valhoogte van twee meter (volgens de Technische regels en de ongevallenpreventievoorschriften van de Werkgeversverzekeringsmaatschappij voor de Bouwnijverheid). Dit moet voorkomen dat iemand van het dak valt, door het dak of door een dakopening. Er is vooral een verhoogd risico als er bij slecht weer en/of ’s nachts reparaties aan het dak worden uitgevoerd. Werkzaamheden op het dak zonder leuningen mogen in principe alleen door gekwalificeerd personeel worden uitgevoerd. De noodzaak van valbeveiligingen, ook voor de verzorging en het onderhoud van een plat dak, wordt aangegeven in de richtlijnen voor platte daken.

Zowel tijdens de bouwfase als voor later gebruik, onderhoud en verzorging van de dakvlakken, maar ook van ondergeschikte onderdelen zoals zonnesystemen, planners en gebouweigenaren moeten na een risico-inventarisatie zorgen voor passende valbeveiliging. Doorslaggevend zijn hier de lokale omstandigheden zoals dakhelling en -vorm, toegestane belasting, maar ook de hoogte van het gebouw en de windkracht. Deze planning kan al tijdens het bouwproject worden besproken met de veiligheids- en gezondheidsco├Ârdinator (SiGeKo) om eventuele noodzakelijke wijzigingen direct te kunnen doorvoeren.

Het is essentieel om de instructies van de fabrikant voor de montage en het gebruik in acht te nemen, evenals de noodzakelijke valbeveiliging bij de installatie van het betreffende systeem. De systemen zelf vereisen ook regelmatige inspectie en onderhoud. Het onderhoud kan aanzienlijk worden vereenvoudigd door voldoende documentatie van de installatie – wat het ook makkelijker maakt om defecten te identificeren. De planningshulp van de Werkgeversverzekeringsmaatschappij over dit onderwerp is beschikbaar als pdf-bestand om te downloaden van hun websites (zie Surfing Tips).

Veiligheidsmaatregelen kunnen achterwege blijven als de werkplekken en verkeersroutes meer dan twee meter van de rand van de val verwijderd zijn en de gevarenzone duidelijk en permanent afgezet is (bijv. met een ketting). De gevarenzone is gedefinieerd als het gebied van twee meter tot aan de rand van de val. Werkzaamheden mogen daar alleen worden uitgevoerd door getrainde medewerkers in een veilige conditie. Dit gebied kan worden beveiligd met een vaste of mobiele reling(dit wordt gebiedsbegrenzing genoemd), of de medewerker heeft een beschermende uitrusting en is beveiligd tegen vallen met een touw op een slinger.

Er is een breed scala aan valbeveiligingssystemen op de markt. Voor grote en veelgebruikte dakoppervlakken worden leuningachtige systemen of borstweringen aanbevolen – een permanent veilige beschermingsmaatregel voor alle activiteiten op het dak. Het is echter ook mogelijk om touwen te gebruiken voor kortdurende toegang. Als de verankeringspunten van dergelijke systemen aan de dakconstructie zijn bevestigd, dringen ze door in de dakbekleding, vormen ze zwakke punten met betrekking tot de afdichting en kunnen ze koudebruggen mogelijk maken. Bij grind- en groendaken daarentegen kan het bekledingsmateriaal als ballast worden gebruikt, zodat het doordringen van de dakbekleding niet nodig is. In dit geval wordt het bevestigingspunt bevestigd aan een bodemplaat die bovenop de waterdichting ligt. Een extra borgplaat zorgt ervoor dat de ballast over het oppervlak wordt verdeeld. Er zijn ook mobiele borstweringsystemen met speciale kunststof gewichten die zonder ballast functioneren, evenals railingsystemen voor installatie onder de borstwering.

Op het gebied van plafondopeningen zoals lichtkoepels en bogengalerijen zijn ook maatregelen nodig om vallen en doorvallen te voorkomen: door het vastzetten met touwen, laterale leuningen rond de openingen of beschermende maatregelen die in de lichtkoepels zijn geïntegreerd, zoals onderspanning van netten en roosters of metalen afdekkingen.